Op haar 19e verloor Lotte (40) haar moeder aan een herseninfarct. Zij en haar zusje erfden een mooie som geld, maar niemand vertelde haar hoe ze daar het beste mee kon omgaan.
Wat heftig als je zo jong je moeder verliest en dan ook nog van alles moet regelen.
“Het was inderdaad een verdrietige en intense periode. Ik woonde net op kamers, mijn zusje van 17 woonde nog thuis. Vriendinnen van mijn moeder vingen ons op en hielpen met het regelen van de uitvaart en het huis leeghalen. Mijn ouders waren gescheiden en ik had destijds weinig contact met mijn vader. Eigenlijk weet ik niet veel meer van die periode.”
Had je moeder het financieel goed geregeld?
“Heel goed. Ze had alles opgeschreven, zelfs wie de executeur werd: een vriend van haar. Heel veel geld had ze niet en de verkoop van het huis leverde niks op, omdat ze nog een hypotheek had. Maar van haar overlijdensrisicoverzekering kregen mijn zusje en ik ongeveer een ton. Na aftrek van de belasting en de begrafeniskosten hielden we ieder zo’n € 40.000 over. Op die leeftijd is dat een behoorlijke smak geld. Zelf had ik nauwelijks geld in die tijd, omdat ik net aan een studie was begonnen en voor het eerst allerlei kosten had. Mijn leven stond natuurlijk ook op z’n kop en ik was aan het overleven. Dus zoveel deed dat geld er ook weer niet toe.”
Heb je erover nagedacht wat je met het geld zou kunnen doen?
“Met mijn zusje besprak ik of we niet iets moesten kopen samen, een huis. Maar ja, behalve die erfenis hadden we geen geld en geen baan. Er was niemand die ons de opties uitlegde. Zelf vroegen we ook niet om hulp, door mijn moeders overlijden leefden we heel erg in het ‘nu’. We realiseerden ons hoe fragiel het leven is en dat je alles eruit moet halen wat erin zit. Het kwam niet bij me op om het geld voor lange termijn vast te zetten of te beleggen.”
Hebben jullie er dan niets bijzonders mee gedaan?
“Jawel, met mijn zusje maakte ik een reis door Kenia, Tanzania, Zimbabwe en Zambia. Dat zouden we eigenlijk met mijn moeder hebben gedaan. En ik reisde nog een halfjaar alleen. Verder ging het geld gewoon op in mijn studietijd, binnen vijf jaar. Terwijl ik ook nog zestien uur per week werkte, maximaal leende en een erfenis van mijn opa kreeg van € 6.000. Ik had een studieschuld van € 37.000. Omgerekend betekent dit dat ik in mijn studententijd gemiddeld € 2.300 per maand uitgaf. Soms ging ik drie keer per week uit eten. Ook had ik een auto geërfd waar ik kosten aan had. Ik zei nooit ergens ‘nee’ tegen. Ook omdat ik dus dat ‘yolo’-gevoel had.”
Hoe sta je daar nu tegenover?
“Natuurlijk, ik heb ervan gestudeerd en op kamers gewoond, maar toch is het zonde. Dat geld heb ik gewoon verbrast. Ik zou nooit willen dat mijn kinderen op zo’n jonge leeftijd zoveel geld in één keer op hun rekening zouden krijgen. Dat doet gewoon iets met je in je hoofd. Voordat mijn moeder stierf, was ik juist heel spaarzaam. Ik spaarde voor mijn rijbewijs, ging verstandig om met mijn kleedgeld. Toen we dat geld erfden, ontbrak er gewoon een stukje begeleiding. Want waarom vertelde niemand me dat ik het geld kon investeren? Al had ik maar € 10.000 of € 20.000 ervan belegd, dan had ik nu misschien een vetpot gehad. Natuurlijk was het mijn eigen verantwoordelijkheid, maar ik denk er wel veel over na. Stel dat ik overlijd, wat wil ik dan geregeld hebben voor mijn kinderen? Ik beleg nu bijvoorbeeld voor ze, maar wil niet dat ze op hun 18e meteen toegang tot dat geld krijgen.”
Wanneer ging de knop om en besloot je anders met geld om te gaan?
“Pas jaren later, toen ik zwanger werd op mijn 32ste. Ik rekende uit hoeveel geld ik wilde hebben als mijn kinderen zouden gaan studeren. En hoeveel ik elke maand kwijt ben. Hele Excelsheets vulde ik in. Ik wilde het goed regelen voor de toekomst van mijn kinderen en voor die van mij. Ik leef nu zuiniger dan in mijn studententijd. Grappig genoeg vind ik het best leuk om zo met geld bezig te zijn. Nog steeds geef ik relatief veel uit aan boodschappen, uit eten gaan of een keertje ergens een lunch kopen. Soms koop ik ook wel voor € 50 iets leuks voor in huis. Als je dat allemaal bij elkaar optelt, is het toch wel veel. Maar ik ben me tegenwoordig veel bewuster van geld. Zo heb ik overal potjes voor: vaste lasten, het huis, spaargeld voor de kinderen, een reservepotje, een belastingpotje voor mijn bedrijf, een pensioenpotje. Ik weet nu dat het geld ook op kan raken. Vroeger voelde het als iets oneindigs. Al heb ik natuurlijk ook genoten van dat vrijheid-blijheid-gevoel. Het was een pittige periode door het overlijden van mijn moeder, maar ik heb toch een mooie studententijd gehad.”
Even wat anders: volg je PorteRenee al op Instagram? Daar delen we elke week de beste, leukste en slimste geldtips. En we geven je een inkijkje in de uitgaven van anderen en bijvoorbeeld ook in die van Renée. Kom ons vooral volgen als je wel wat moneymotivatie kunt gebruiken!
