Frederique en Sander waren miljonair: “Tot we ineens alles verloren”

Bij Frederique (46) en Sander (45) klotste het geld tegen de plinten. Ze aten geregeld bij sterrenrestaurants, kochten designerkleding en genoten van luxe vakanties. Totdat Sander failliet ging.

“Voordat Sander als optiehandelaar aan het werk ging, leefden we alleen van onze studiebeurs. Zuinig dus. Dat veranderde beetje bij beetje toen Sander bergen met geld ging verdienen. In het begin vonden we het wennen om zoveel geld te hebben en uit te geven. Maar al snel gingen we ernaar leven. We aten twee à drie keer per week in een sterrenrestaurant, reden in een dure sportauto, hadden allebei een personal trainer – want die restaurantkilo’s moesten er natuurlijk ook weer af – en we maakten luxueuze wereldreizen.

Hoe voelde dat, om opeens zoveel uit te geven?
“Zorgeloos! We hoefden nergens over na te denken. Ik voelde me net een kind in een snoepwinkel. Ik weet nog goed dat Sander mij meenam naar een tassenwinkel in Duitsland. ‘Zoek maar wat leuks uit’, zei hij. Bleek ik een Louis Vuitton exemplaar in mijn handen te hebben van € 1.100.”

Bleef jij wel werken?
“De eerste jaren werkte ik fulltime en daarna parttime. In 2008 werd onze zoon Siem geboren en stopte ik met werken. Sander was inmiddels partner bij het bedrijf en moest daarvoor naar Melbourne. Siem was een paar maanden oud toen we met zijn allen verhuisden. We woonden in een prachtig huis en ik genoot van het vrije en luxe leven daar met onze baby.”

Dat klinkt heerlijk!
“Dat was het ook. Zelfs toen na een half jaar de bankencrisis uitbrak, kon het geld niet op. Sander besloot uit het bedrijf te stappen en voor zichzelf te beginnen. Omdat hij geen werkvisum meer kreeg, moesten we een toeristenvisum aanvragen. Dat betekende dat we iedere drie maanden voor twee weken het land uit moesten. Dat deden we dus ook. Gingen we even skiën in Japan of een paar weken naar Nieuw-Zeeland. The sky was the limit.”  

En jullie huis in Amsterdam? Verhuurden jullie dat?
“Nee, dat stond gewoon leeg. Achteraf natuurlijk bizar, want de hypotheek bedroeg ruim € 5.000 per maand. Na twee jaar Melbourne verhuisden we weer naar Amsterdam. Toen Siem vijf werd en onze dochter Liv geboren werd, settelden we ons weer permanent in Amsterdam. Dat was ook de periode dat er wat begon te veranderen.”

Wat veranderde er dan? 
“Ik hield me nooit echt bezig met het werk van Sander. Eerlijk gezegd snapte ik er ook niet veel van. Ik maakte me geen zorgen. Totdat ik vakantieplannen wilde maken en Sander mij vroeg even te wachten. Als ik hem vroeg waarom, omzeilde hij de vraag. Uiteindelijk kreeg ik ‘goedkeuring’ om een vakantie naar Korea te boeken, mits we geen business class zouden vliegen. Dat was voor mij het moment dat ik voelde dat er iets aan de hand was. Ik probeerde er met Sander over te praten, maar dat lukte niet.”

Wat heb je toen gedaan?
“Ik besloot weer te solliciteren. Ik had zeven jaar niet gewerkt, maar in de tussentijd wel allerlei opleidingen en cursussen gevolgd. Ik ging aan de slag als bootcamptrainer en uiteindelijk weer als docent op een middelbare school. Niet lang daarna vertelde Sander opeens dat hij terug moest naar Melbourne. Hij wilde het fysieke goud dat wij daar hadden opgeslagen, ophalen. Ook wilde hij geld van mij lenen.”

Toen gingen de alarmbellen wel af, zeker?
“Ja. Ik had nog een eigen spaarrekening waar € 25.000 op stond. Dat geld heb ik hem gegeven, maar nog steeds wist ik niet precies wat er aan de hand was. Sander praatte niet en sloot zich volledig af. Tot er opeens drie vrienden van hem voor de deur stonden. Zij zeiden: ‘Het gaat niet goed met Sander en wij gaan jullie helpen’. De puzzelstukjes vielen op zijn plek en we zijn gaan praten. Sander had een aantal verkeerde beslissingen genomen en zat volledig aan de grond. We hadden niets meer. Alleen nog schulden. We waren failliet.”

Raakte je niet onwijs in paniek?
“Onze vaste lasten lagen rond de € 10.000 per maand en we hadden helemaal niets meer. Het huis moest verkocht worden. Gelukkig met flink wat overwaarde waarmee we de schulden bij de Belastingdienst en het geleende geld bij vrienden konden aflossen.”

Waar gingen jullie wonen na de verkoop?
“Via vrienden konden we tijdelijk terecht in een appartement in de buurt, zodat de kinderen gewoon op school konden blijven. Mijn salaris alleen was niet toereikend om iets in Amsterdam te huren én ons gezin te onderhouden. Via via kwam ik in contact met een recruiter, die docenten zocht voor op internationale scholen. Binnen twee weken had ik een aanbod om in Thailand en in Shanghai aan de slag te gaan. We kozen voor China. Daar wonen we inmiddels al zo’n vijf jaar. Die baan was een lot uit de loterij. Ik verdien een leuk maandsalaris.”

En werkt Sander ook?
“Hij heeft hier een jaar gewerkt, maar nu even niet. Hij moest ook echt bijkomen. Weer zelfvertrouwen krijgen. Straks gaat hij weer op zoek naar een leuke baan.”

Zijn er dingen die je nog wel eens mist vanuit de tijd dat je miljonair was?
“Soms mis ik de vrijheid om alles te kunnen doen en kopen. Maar ik haal nu veel meer plezier uit het geld dat ik verdien. We reizen nog steeds veel, maar zitten niet meer in vijfsterrenhotels. Kleding hoeft niet altijd meer van een bekende ontwerper te zijn. Uiteten doen we ook nog graag, alleen niet meer iedere week en ik heb er een bedrag voor gebudgetteerd. Ik ben sowieso gaan budgetteren, ik houd alle inkomsten en uitgaven netjes bij. En ben gaan sparen. Financiële problemen zijn niet goed voor je relatie, maar we hebben het gered. Ik heb een heerlijke baan. We zijn gelukkig nu.”

In dit artikel kunnen affiliate-links staan.

Over PorteRenee

PorteRenee is het grootste Nederlandse platform over personal finance. Van sparen tot besparen en van beleggen tot verzekeren. PorteRenee voorziet elke maand miljoenen Nederlanders van tips, tricks, informatie en inspiratie over alles wat met geld te maken heeft.

Deel dit bericht:

WhatsApp
Facebook
LinkedIn
Pinterest

Volg ons ook op Instagram voor meer inspiratie, tips en tricks!

Bekend van

🥳 Dat vieren we met 30% korting. Gebruik de kortingscode PR150 in onze shop