Een fris huis, een frisse start. Zo zou het moeten zijn. Maar voor Maaike (32) draaide het uit op een financiële kater die twee jaar bleef hangen. Vooral omdat haar man veel makkelijker over geld denkt dan zij.
“We waren net een jaartje getrouwd en hadden een ander huis gekocht. In Utrecht, een leuk rijtjeshuis in een gezellige buurt. Maar er moest wel het een en ander aan gebeuren. De muren waren vergeeld, op sommige plekken was het behang afgebladderd, het lakwerk was niet je-van-het, op een aantal plafonds zaten sporen van lekkage. Maar ja: torenhoge huizenprijzen, dus al ons geld zat in het huis. Ik heb van huis uit meegekregen dat je geleidelijk aan spaart voor een doel dat je hebt. Mijn man bleek daar heel anders in te staan.
Hij komt uit een gezin waarin het heel normaal is om een lening af te sluiten als je een nieuwe wasmachine nodig hebt, van plan bent op vakantie te gaan of wilt klussen in je huis. Ook als dat prima nog even kan wachten, want het schilder- en behangwerk had helemaal geen haast. Vond ik het lelijk, die grote gele kringen op het plafond in onze slaapkamer? Tuurlijk, maar er zijn ergere dingen, dus ik kon me daar makkelijk overheen zetten. Mijn man niet. Hij klaagde elke dag over de staat van ons huis.”
Ik voelde me een zeur
“We zijn allebei niet heel handig en hebben het druk met ons werk, dus zelf schuren, schilderen en behangen was geen optie. Ik regel alle financiële zaken in huis en zei tegen mijn man: ‘We letten een jaar lang op de kleintjes en gaan niet op vakantie, dan hebben we daarna genoeg geld voor een vakman.’ Dat vond mijn man niet snel genoeg gaan, dus na een half jaar had hij via via een schilder geregeld die voor € 2.000 de slaapkamers boven en de woonkamer helemaal zou opknappen en netjes maken.
Zo’n groot bedrag had ik nog niet bij elkaar gespaard, maar mijn man verzekerde me ervan dat hij een voorschot op zijn vakantiegeld kon krijgen. Samen met mijn potje moesten we een heel eind komen, dus dat kwam wel goed. En het zou prachtig worden, zag ik het ook al helemaal voor me? Ik voelde me een zeur en werd meegesleept in zijn enthousiasme, dus ik liet het allemaal maar een beetje gebeuren. De schilder bleek ook heel hard en snel te werken, dus uiteindelijk leek het allemaal goed te komen.”
Kop in het zand
“Overdag was ik op mijn werk in het ziekenhuis, mijn man zat thuis achter zijn computer. Hij onderhield dus het contact met de schilder. Na ongeveer een week hoorde ik tussen neus en lippen door van mijn man dat de schilder had aangeboden om ook de gang en de bijkeuken mee te nemen, want het kleurverschil met de woonkamer was bizar. Ik vertrouwde op mijn man en de schilder, dus ik dacht: prima, doe maar. Ook toen mijn man begon over het halletje, de badkamer en ga zo maar door.
Achteraf denk ik: ik had er veel meer bovenop moeten zitten. Of in elk geval moeten vragen wat het bij elkaar allemaal ging kosten. De schilder was naar mijn man toe wel transparant over de extra kosten, maar dat ging een beetje langs mij heen. Mijn man zei dat hij het overzicht hield en ik geloofde hem. Ondertussen was het huis elke avond als ik thuiskwam weer een beetje mooier en mijn man ontzettend blij. Ik ben bang dat ik mijn kop een beetje in het zand heb gestoken.”
Torenhoge rente
“De klap kwam toen ik de factuur van de schilder kreeg. De kosten waren enorm opgelopen, ook omdat hij nog allerlei houtwerk had opgeknapt. Bij elkaar ging het om een bedrag van ruim € 5.000! Dat konden we helemaal niet betalen, ook niet als we al ons vakantiegeld vervroegd zouden krijgen. Ik schaamde me dood, want hoe moesten we dat oplossen? Mijn man opperde meteen om een lening af te sluiten, net zoals hij van huis uit gewend was. Maar ik dacht alleen maar: nee, nee, nee, dat wil ik niet.
Ik durfde niemand te vertellen over mijn stommiteit, maar ik moest die schilder wel betalen voor zijn werk. In het geheim heb ik geld geleend om de schuld bij hem af te lossen. Twee jaar lang moest ik allerlei smoesjes bedenken om aan onze vrienden en familie uit te leggen hoe het kon dat wij toch altijd zo krap zaten. Dat was vanwege die lening voor het schilderwerk, met uiteraard een torenhoge rente. Het was de eerste én de laatste keer dat ik geld heb geleend.”
